غزل ۱۸۲۴ - ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت

ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت
چو غنچه از گره خود گرهگشا می داشت ۱

خبر ز عشق ندارد دل فسرده من
وگرنه آتش سوزنده زیر پا می داشت ۲

هزار قافله هر دم ز خود سفر می کرد
اگر ز خویش سفرکرده نقش پا می داشت ۳

به گرد چشم تو خواب غرور کی می گشت؟
شکست شیشه دلها اگر صدا می داشت ۴

کجاست صائب آتش نفس، که وقت مرا
همیشه خوش به سخنهای آشنا می داشت ۵