غزل ۱۸۵۷ - خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست

خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست
گل کوچ کرد و گوش کر باغبان بجاست ۱

ایمن مشو ز خصمی تیغ زبان که شمع
در بوته گداز بود تا زبان بجاست ۲

کو سینه ای که داغ عزیزان ندیده است؟
اینک هزار لاله درین بوستان بجاست ۳

آیینه خانه دل ما بی غبار نیست
چندان که سرمه واری ازین خاکدان بجاست ۴

عهد شباب رفت و همان مست غفلتیم
شد نوبهار و زحمت خواب گران بجاست ۵

جان را ببین کدام به تلخی سپرده اند؟
از طوطیان شکر، ز هما استخوان بجاست ۶

کج بحث، راستی ز طبیعت برون برد
پهلو تهی نمودن تیر از کمان بجاست ۷

صائب زبان کلک سخن آفرین ماست
امروز شعله ای که درین دودمان بجاست ۸