غزل ۱۸۷۲ - هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است

هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است
در کارخانه ای که نظامش به غفلت است ۱

این کنج عزلتی که گرفته است شیخ شهر
در چشم اهل دید کمینگاه شهرت است ۲

بند از دهان کیسه گشودن، نه از زبان
ای خواجه در طریقه ما شکر نعمت است ۳

سوداگرست هر که دهد زر به آبروی
آن کس که بی سؤال دهد اهل همت است ۴

دشت گشاده را نشود بستگی نصیب
سین سخا کلید در باغ جنت است ۵

از تیغ آفتاب گل و لاله رنگ باخت
شبنم هنوز مست شکرخواب غفلت است ۶

در کاسه سری که بود فکر آب و نان
چون آسیا همیشه پر از گرد کلفت است ۷

یک کشتی درست به ساحل نمی رسد
زین شورشی که در سر دریای وحدت است ۸

گوهر ز اشک ابر سرانجام می کند
صائب کسی که همچو صدف پاک طینت است ۹