غزل ۱۸۷۱ - آن خال لب ستاره صبح قیامت است

آن خال لب ستاره صبح قیامت است
عمر دوباره سایه آن سرو قامت است ۱

آنجا که آفتاب حوادث شود بلند
در ابر می گریز که حصن سلامت است ۲

بر قدر محنت است اگر پله ثواب
ما را ثواب کعبه ز سنگ ملامت است ۳

ما را امید کام دل از زلف یار نیست
گر می دهد به ما دل ما را، کرامت است ۴

این تخم توبه ای که تو در خاک کرده ای
موقوف آبیاری اشک ندامت است ۵

هر شاخ گل که جلوه درین باغ می کند
از خاک برگرفته آن سروقامت است ۶

خاک به سر، که چوب عصا در ره طلب
یک گام پیشتر ز تو در استقامت است ۷

صائب جواب آن غزل است این که گفته اند
مصحف سفید گشت، نشان قیامت است ۸