غزل ۱۸۷۷ - از آه، حسن را خطر بی نهایت است

از آه، حسن را خطر بی نهایت است
خط بر چراغ حسن تو دست حمایت است ۱

بیدار از نسیم قیامت نمی شود
در هر دلی که ناله نی بی سرایت است ۲

ذرات را به وجد درآورد آفتاب
یک زنده دل تمام جهان را کفایت است ۳

تشویش دل تمام ز طول امل بود
هر فتنه ای که هست دین زیر رایت است ۴

افسردگی است سنگ ره رهروان عشق
گرمی درین طریق، چراغ هدایت است ۵

غلطان شود گهر چو صدف دلپذیر نیست
از تنگنای چرخ چه جای شکایت است؟ ۶

صائب ز خصم سفله شکایت ز عقل نیست
ورنه ز چرخ شکوه من بی نهایت است ۷