غزل ۱۸۹۹ - خط را به دور عارض او شان دیگرست

خط را به دور عارض او شان دیگرست
هر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست ۱

از نوشخند گل دل من وا نمی شود
صبح امید من لب خندان دیگرست ۲

هر غنچه ای به شور نمی آورد مرا
شور جنون من ز نمکدان دیگرست ۳

زاهد اگر به سدره و طوبی است تخته بند
ما را نظر به سرو خرامان دیگرست ۴

بر روی کس مخند که هر خنده ای ز گل
بر عندلیب زخم نمایان دیگرست ۵

در گلشنی که بند نقاب تو واشود
هر داغ لاله دیده حیران دیگرست ۶

هر چند در حلاوت گفتار حرف نیست
با شهد خامشی ز سخن شان دیگرست ۷

آن را که دل سیاه شود از قبول خلق
بر سینه دست رد کف احسان دیگرست ۸

از تشنگی به دیده باریک بین من
هر موجه سراب رگ جان دیگرست ۹

صائب اگر چه سیر گل و لاله دلگشاست
دست و دل گشاده گلستان دیگرست ۱۰