غزل ۱۹۰۰ - آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است

آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است
پهلونشین سرو تو بند قبا بس است ۱

خود را مزن بر آتش خونهای بیگناه
دست ترا بهار و خزان حنا بس است ۲

بشکن به ناز بر سر شمشاد شانه را
زلف ترا ز حلقه به گوشان صبا بس است ۳

ما را کجاست طالع گل، خار این چمن
دامن اگر نمی کشد از دست ما بس است ۴

رشکی به آفتاب پرستان نمی برم
محراب خاکساریم آن نقش پا بس است ۵

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست
چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است ۶

صائب به خاک پای وی از سرمه صلح کن
در دودمان چشم تو این توتیا بس است ۷