غزل ۱۹۰۳ - صبح امید من نفس سرد من بس است

صبح امید من نفس سرد من بس است
چشم سفید، روزن بیت الحزن بس است ۱

دستم غبار دامن پاکان نمی شود
بویی مرا ز یوسف گل پیرهن بس است ۲

تر می شود به نامه خشکی دماغ من
برگ خزان رسیده مرا از چمن بس است ۳

عنوان بود نمکچش مکتوب سر به مهر
زان غنچه لب وظیفه من یک سخن بس است ۴

زان میوه ها که وعده به فردوس داده اند
ما را به نقد، نکهت سیب ذقن بس است ۵

پروانه وار سوختن از بی مروتی است
آن را که روی گرمی ازین انجمن بس است ۶

از شغل دلخراش تو بدنام گشت عشق
نقشی دگر بر آب زن ای کوهکن، بس است ۷

محتاج نیستم به سپرداری کسی
جوهر دعای جوشن شمشیر من بس است ۸

صائب ز بلبلان نشود گر صدا بلند
کلک سخن طراز هم آواز من بس است ۹