غزل ۱۹۰۲ - رخساره ترا ز عرق دیده بان بس است

رخساره ترا ز عرق دیده بان بس است
شبنم برای تازگی گلستان بس است ۱

حال مرا زبان نکند گر بیان درست
رنگ شکسته، درد مرا ترجمان بس است ۲

فرصت کجاست فکر عمارت کند کسی؟
از خارخار سینه مرا آشیان بس است ۳

تشریف قرب در خور این خاکسار نیست
ما را ز دور سجده این آستان بس است ۴

رخساره ترا به نقاب احتیاج نیست
آیینه را فروغ خود آیینه دان بس است ۵

با کجروان اگر نکنی راستی بجاست
با راست خانگان کجی ای آسمان بس است ۶

چون کودکان به چیدن گل نیست چشم ما
ما را رخ گشاده ای از باغبان بس است ۷

طبل رحیل، قافله ای افکند به راه
یک نغمه سنج در همه بوستان بس است ۸

دریا اگر ز آب مروت شود سراب
ما را عقیق صبر به زیر زبان بس است ۹

آزادگان به راحله خود سفر کنند
تخت روان موج ز ریگ روان بس است ۱۰

زخمی که خشک بند توان کرد نعمتی است
چشم مرا غباری ازین کاروان بس است ۱۱

صائب اگر ز همنفسان همدمی نماند
کلک سخن طراز، مرا همزبان بس است ۱۲