غزل ۱۹۰۵ - باغ و بهار چشم پر آب من آتش است

باغ و بهار چشم پر آب من آتش است
ساقی و مطرب و می ناب من آتش است ۱

بلبل نیم که آتش گل سازدم کباب
پروانه ام، شراب و کباب من آتش است ۲

چون عشق در طبیعت من انقلاب نیست
صلح و نزاع و لطف و عتاب من آتش است ۳

تا روی آتشین نبود، وا نمی شوم
چون اشک شمع، عالم آب من آتش است ۴

در سینه گداخته ام آه سرد نیست
دریای آتشم که سحاب من آتش است ۵

رسواترست پرده رازم، ز راز من
داغ محبتم که نقاب من آتش است ۶

طوطی نیم که آینه از من سخن کشد
یاقوت کن قدح، که شراب من آتش است ۷

باشد کباب آتش، هر جا سمندری است
من آن سمندرم که کباب من آتش است ۸

اشک یتیمم و عرق روی شرمگین
از من حذر کنید که آب من آتش است ۹

از اشک بلبلان گل من آب خورده است
بگذر ز خون من که گلاب من آتش است ۱۰

صائب من آن سمندر دیوانه مشربم
کز دود خویش سلسله تاب من آتش است ۱۱