غزل ۱۹۰۶ - با قرب یار رشته جان در کشاکش است

با قرب یار رشته جان در کشاکش است
در عین بحر، موج همان در کشاکش است ۱

گویا نسیم راه در آن زلف یافته است
کز پیچ و تاب، رشته جان در کشاکش است ۲

آرام نیست راهنوردان شوق را
دایم ز موج، ریگ روان در کشاکش است ۳

عشاق را ز تازه نهالان شکیب نیست
تا یک خدنگ هست کمان در کشاکش است ۴

هر چند حرص مالک روی زمین شود
چون موجه سراب همان در کشاکش است ۵

بر فرق هر که سرکشی از سر نمی نهد
مانند اره کاهکشان در کشاکش است ۶

شوق وطن ز دل به عزیزی نمی رود
در صلب گوهر آب روان در کشاکش است ۷

پیران ز حرص بیشتر آزار می کشند
با پشت خم همیشه کمان در کشاکش است ۸

طول امل ز قامت خم بیش شد مرا
شد حلقه این کمان و همان در کشاکش است ۹

آسان نمی توان ز علایق فشاند دست
زین خارزار دامن جان در کشاکش است ۱۰

بر رنگ و بوی عاریه هر کس که دل نهاد
پیوسته از بهار و خزان در کشاکش است ۱۱

تا لب گشاده است، نفس آرمیده نیست
در قبضه سوار، عنان در کشاکش است ۱۲

ایمن شود چسان ز گسستن رگ حیات؟
زینسان که تار و پود جهان در کشاکش است ۱۳

بال و پر تلاطم بحرست بادبان
دلها ز دیده نگران در کشاکش است ۱۴

تا یکزبان چو تیغ نگردد سخن طراز
دایم چو خامه دو زبان در کشاکش است ۱۵

تا موی آن کمر نکند ترک پیچ و تاب
ما را چو زلف رشته جان در کشاکش است ۱۶

صائب اگر چه غوطه در آب گهر زند
از پیچ و تاب، رشته همان در کشاکش است ۱۷