غزل ۱۹۱۶ - عرش بلند مرتبه بنیان آدم است

عرش بلند مرتبه بنیان آدم است
خورشید عقل، شمسه ایوان آدم است ۱

آدم چه جوهری است، که گنجینه سپهر
با صد هزار چشم نگهبان آدم است ۲

لعلی که خون کند به جگر آفتاب را
در مشت خاک بی سر و سامان آدم است ۳

همت بلند دار که نه خاتم سپهر
فرمان پذیر دست سلیمان آدم است ۴

در بزم قدسیان خبری زین چراغ نیست
سوز و گداز، شمع شبستان آدم است ۵

از پیچ و تاب درد، ملک را نصیب نیست
این تاب در کمند رگ جان آدم است ۶

ده آیه حواس که منشور قدرت است
نازل ز روی مرتبه در شأن آدم است ۷

از قدر، پای بر سر گردون گذاشته است
در خاک اگر چه گوشه دامان آدم است ۸

بر هر گل زمین، گل ابری گماشته است
روی شکفته تازه کن جان آدم است ۹

تا دست می رسد به می و مطرب و نگار
اندیشه بهشت ز کفران آدم است ۱۰

از دلو آفتاب ربوده است اختیار
این یوسفی که در چه کنعان آدم است ۱۱

آدم نه ای، ازان ز فلک شکوه می کنی
ورنه فلک مسخر فرمان آدم است ۱۲

صائب جواب آن غزل سیدست این
کامروز آدم است که شیطان آدم است ۱۳