غزل ۱۹۲۴ - آسودگی به کنج قناعت نشستن است

آسودگی به کنج قناعت نشستن است
سیر بهشت در گره چشم بستن است ۱

هشیاریی است عقل که مستی است چاره اش
بدمستیی است توبه که عذرش شکستن است ۲

ماهی به شکر بحر سراپا زبان شده است
غافل که حد شکر، لب از شکر بستن است ۳

طفلی است راه خانه خود کرده است گم
هر ناقصی که در صدد عیب جستن است ۴

شوخی به این کمال نبوده است هیچ گاه
خال تو چون سپند درانداز جستن است ۵

ما از شکست توبه محابا نمی کنیم
چون زلف، حسن توبه ما در شکستن است ۶

کفاره شراب خوریهای بی حساب
هشیار در میانه مستان نشستن است ۷

غافل مشو ز مرگ که در چشم اهل هوش
موی سفید، رشته به انگشت بستن است ۸

درمان ما که سوخته ایم از فراق می
چون داغ لاله در دل ساغر نشستن است ۹

بستن به گوشه دل عشاق، خویش را
دامان خود به شهپر جبریل بستن است ۱۰

صائب به زیر چرخ فکندن بساط عیش
در رهگذار سیل، فراغت نشستن است ۱۱