غزل ۱۹۳۳ - دریا سواد سینه بی کینه من است

دریا سواد سینه بی کینه من است
موج شکست، جوهر آیینه من است ۱

از سادگی به شیشه خود سنگ می زند
سنگین دلی که دشمن آیینه من است ۲

خواهد خدای گیر شدن خصم شوخ چشم
زین مصحف غبار که در سینه من است ۳

صبح جزا که شنبه خلق جهان بود
از طفل مشربی شب آدینه من است ۴

زنگ غمی که ناخن صیقل کبود ازوست
چون سبزه فرش خانه آیینه من است ۵

خونی که عطسه ریز کند مغز سنگ را
چون نافه زیر خرقه پشمینه من است ۶

گردون که آفتاب بود شمع مجلسش
صائب کباب صحبت دوشینه من است ۷