غزل ۱۹۳۴ - طومار زلف شرح پریشانی من است

طومار زلف شرح پریشانی من است
آیینه فرد دفتر حیرانی من است ۱

موجی که نوح را به کمند خطر کشد
باد مراد کشتی طوفانی من است ۲

مو از سرم چو دود ز آتش هوا گرفت
مجنون کجا به بی سر و سامانی من است؟ ۳

بهر خلاص، ناز شفاعت نمی کشد
آن یوسف غیور که زندانی من است ۴

از صحبت غبار بهم رو نمی کشد
آیینه داغ صافی پیشانی من است ۵

عریان شدم ز پیرهن سایه و هنوز
عشق غیور در پی عریانی من است ۶

صائب چگونه دست ز دامن بدارمش؟
سودای عشق، همسفر جانی من است ۷