غزل ۱۹۴۰ - شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوست

شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوست
برخاست هر که از سر عالم لوای اوست ۱

آزاده ای که کنج قناعت گرفته است
شیرازه حضور جهان بوریای اوست ۲

آن مطربی که پرده ما را دریده است
رقص فلک ز زمزمه جانفزای اوست ۳

در دام می کشد دل صحرایی مرا
این مردمی که با نگه آشنای اوست ۴

در چشمه سار تیغ تو تا چند خون خورد؟
مرگی که زندگانی من از برای اوست ۵

بیدرد نیستم که شکایت کنم ز جور
هر شکوه ای که هست مرا از وفای اوست ۶

چون در رکاب برق سواران سفر کند؟
بیچاره ای که شیشه دل زیر پای اوست ۷

مسند به روی دست سلیمان فکنده است
تا مور پا شکسته ما در هوای اوست ۸

فردوس را ز داغ تغافل کند کباب
کبری که در دماغ من از کبریای اوست ۹

زنجیر پاره کردن سوداییان عشق
موقوف باز کردن بند قبای اوست ۱۰

صائب کسی که خرمن من سوخته است ازو
ابر بهار، سایه دست سخای اوست ۱۱