غزل ۱۹۶۲ - بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته است

بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته است
بر زخم های تازه کی از بو گذشته است؟ ۱

امروز هیچ فاخته کوکو نمی زند
گویا به باغ آن قد دلجو گذشته است ۲

اوقات من به اشک ندامت شده است صرف
چون سرو، عمر من به لب جو گذشته است ۳

صد پرده شوختر بود از چشم خال تو
این نافه در دویدن از آهو گذشته است ۴

ظلمی که بر تو رفت ز کوتاه دیدگان
بر ماه مصر کی ز ترازو گذشته است؟ ۵

از سردی زمانه نهال امید ما
مانند نخل موم ز نیرو گذشته است ۶

از ما سراغ منزل آسودگی مجو
چون باد، عمر ما به تکاپو گذشته است ۷

صائب گذشته است ز افلاک آه من
هر گاه در دل آن قد دلجو گذشته است ۸