غزل ۱۹۶۱ - عارف به اختیار خود از سر گذشته است

عارف به اختیار خود از سر گذشته است
این رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است ۱

از ترکتاز حادثه، صحرای سینه ام
کشتی است بی حصار که لشکر گذشته است ۲

گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال
از جویبار ساقی کوثر گذشته است ۳

یک دل به جان رساند من دردمند را
از بار دل چها به صنوبر گذشته است ۴

فریاد می کند خط و خالت که کلک صنع
بر صفحه رخ تو مکرر گذشته است ۵

دل با صفا ز علم و هنر صلح کرده است
آیینه من از سر جوهر گذشته است ۶

آسوده باش ای فلک از انتقام ما
کاین شیر از شکاری لاغر گذشته است ۷

فرداست استخوان تنش توتیا شده است
بر روی خاک هر که بلنگر گذشته است ۸

تکرار را به طوطی نوحرف داده است
صائب ز گفتگوی مکرر گذشته است ۹