غزل ۱۹۷۰ - دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده است

دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده است
پرهیز را شکسته به جا اوفتاده است ۱

گردید توتیای قلم استخوان، هنوز
سنگ ملامت از پی ما اوفتاده است ۲

بر روی دست باد مرادست کشتیم
کارم ز ناخدا به خدا افتاده است ۳

بر دوش دار از تن منصور سر ببین
آتش کجا، سپند کجا اوفتاده است ۴

یک گل زمین ز سایه دولت شکفته نیست
گویا گره به بال هما اوفتاده است ۵

صد بار بیش حاصل چین از میانه برد
زلفش کنون به فکر صبا اوفتاده است ۶

صائب چگونه سر ز گریبان برآوریم؟
شغل سخن به گردش ما اوفتاده است ۷