غزل ۱۹۶۹ - تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است

تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است
از دیده ام سراسر جنت فتاده است ۱

داند که روح در تن خاکی چه می کشد
هر نازپروری که به غربت فتاده است ۲

چون شمع آه می کشم از بهر خامشی
تا کار من به دست حمایت فتاده است ۳

دیوار اگر فتد به سرش چتر دولت است
بر فرق هر که سایه منت فتاده است ۴

داند که خار و خس چه ز گرداب می کشد
آن را که ره به حلقه صحبت فتاده است ۵

از آسیای چرخ نشد نرم دانه ای
دنبال من چه سنگ ملامت فتاده است؟ ۶

اکنون که رعشه از کف من برده اختیار
دستم به فکر دامن فرصت فتاده است ۷

دل را ز درد و داغ محبت شکیب نیست
در بحر بیکنار حقیقت فتاده است ۸

با دیده ای که می شود از نور ذره آب
کارم به آفتاب قیامت فتاده است ۹

چون از کنار دست نشویم که کشتیم
صائب به چارموجه کثرت فتاده است ۱۰