غزل ۱۹۷۶ - از خاکمال دام، پرم توتیا شده است

از خاکمال دام، پرم توتیا شده است
از مالش استخوان تنم رونما شده است ۱

حال شکاف سینه و پیکان او مپرس
یک مشت استخوان، قفس صد هما شده است ۲

داند چه قسم دولتی از دست داده ام
از دست هر که دامن پر گل رها شده است ۳

یک آه دردناک به از طاعت دو کون
این شکر چون کنم که نمازم قضا شده است؟ ۴

صائب سفینه ای که زمامش به دست توست
هر تخته، لوح مشهد صد ناخدا شده است ۵