غزل ۱۹۷۵ - تا زلف او به باد صبا آشنا شده است

تا زلف او به باد صبا آشنا شده است
از دست دل عنان صبوری رها شده است ۱

نتوان گرفت آینه از دست او به زور
از خط سبز بس که رخش باصفا شده است ۲

صبح امید بر در دل حلقه می زند
گویا دهان او به شکر خنده وا شده است ۳

سیلاب پا به دامن حیرت کشیده است
در وادیی که شوق مرا رهنما شده است ۴

از برگ کاه در نظر او سبکترم
از درد اگر چه چهره من کهربا شده است ۵

چون ماه در دو هفته شود کار او تمام
از درد عشق قامت هر کس دو تا شده است ۶

تا ساده کرده ام دل خود را ز مدعا
نقش مراد در نظرم نقش پا شده است ۷

چون گردباد تا نفسی راست کرده ام
از خاکمال چرخ تنم توتیا شده است ۸

دلهای بیقرار سر خود گرفته اند
تا از کمند زلف تو صائب رها شده است ۹