غزل ۱۹۸۶ - لعلت به خنده پرده گل را دریده است

لعلت به خنده پرده گل را دریده است
آیینه از رخت گل خورشید چیده است ۱

نظاره تو تازه کند داغ کهنه را
این لاله گویی ز دل آتش چکیده است ۲

اسباب تیره بختی ما دست داده است
تا سرمه ات به گوشه ابرو رسیده است ۳

کار تو نیست چاره درد من ای مسیح
این شیوه را تبسم او آفریده است ۴

ما برق را بر آتش غیرت نشانده ایم
سیماب در قلمرو ما آرمیده است ۵