غزل ۱۹۸۵ - هر کس بیاض گردن او را ندیده است

هر کس بیاض گردن او را ندیده است
افسانه ای ز صبح قیامت شنیده است ۱

آفاق محو قد قیامت خرام اوست
این مصرع بلند به عالم دویده است ۲

آب حیات، خشک بود در مذاق او
هر کس به مستی آن لب میگون مکیده است ۳

جز سبز تلخ من که برآورده است خط
تیغ سیاه تاب به جوهر که دیده است ۴

خونی که مشک گشت دلش می شود سیاه
زان سفله کن حذر که به دولت رسیده است ۵

معیار آرمیدگی مجلس است شمع
تا دل بجاست وضع جهان آرمیده است ۶

صائب ز برگریز برد فیض نوبهار
چون غنچه هر که سر به گریبان کشیده است ۷