غزل ۱۹۹۰ - دل از حریم سینه به مژگان رسیده است

دل از حریم سینه به مژگان رسیده است
کشتی به چار موجه طوفان رسیده است ۱

از دل مجو قرار در آن زلف تابدار
دیوانه ام به سلسله جنبان رسیده است ۲

تا همچو خط لبی به او رسانده ام
صد بار بیشتر به لبم جان رسیده است ۳

افتاده شو که از پر و بال فتادگی
شبنم به آفتاب درخشان رسیده است ۴

جز ماه ناتمام، که از خوان آفتاب
در زیر آسمان به لب نان رسیده است؟ ۵

طوق گلوی من شده خلخال ساق عرش
قمری اگر به سرو خرامان رسیده است ۶

احوال زخم و خنجر سیراب او مپرس
لب تشنه ای به چشمه حیوان رسیده است ۷

چون شانه تخته الف زخم گشته ام
تا دست من به طره جانان رسیده است ۸

زان آتشین عذار که خورشید داغ اوست
ته جرعه ای به لاله عذاران رسیده است ۹

شد بوته گداز، تمامی هلال را
رحم است بر سری که به سامان رسیده است ۱۰

لرزد به خود ز قیمت نازل ز سنگ بیش
تا گوهرم به پله میزان رسیده است ۱۱

هر چند بسته ام به زنجیر پای من
شور جنون من به بیابان رسیده است ۱۲

صائب همان ز غیرت خود درکشاکشم
هر چند تیشه ام به رگ کان رسیده است ۱۳