غزل ۱۹۹۴ - ما را ز عشق درد و غم بیکرانه است

ما را ز عشق درد و غم بیکرانه است
دریای بیکنار سراسر میانه است ۱

غفلت نگشت مانع تعجیل عمر را
در خواب نیز قافله ما روانه است ۲

غافل مشو ز پاس نفس تا حیات هست
کاین شمع در کمین نسیم بهانه است ۳

شد سنگ آب و سختی دل همچنان بجاست
با آن که سالهاست درین شیشه خانه است ۴

هر چند روزگار کند شور بیشتر
خواب گران غفلت ما را فسانه است ۵

از حرف سخن، روی نتابند مبرمان
مرغ حریص را گره دام دانه است ۶

بر توسن سبکرو پا در رکاب عمر
موی سفید گشته ما تازیانه است ۷

از دلبران طلب خبر دل رمیدگان
چون تیر در کمان نبود بر نشانه است ۸

در گوشه قفس مگر از دل برآورم
این خارها که در دلم از آشیانه است ۹

گردید از نظاره ما حس شوخ چشم
بر آهوی رمیده، نگه تازیانه است ۱۰

در خاکساری آن که چو صائب تمام شد
بر صدر اگر قرار کند آستانه است ۱۱