غزل ۱۹۹۳ - آب حیات ما ز شراب شبانه است

آب حیات ما ز شراب شبانه است
عیش مدام، زندگی جاودانه است ۱

عاشق کجا به فکر سرانجام خانه است؟
پروانه را همین بال و پر آشیانه است ۲

بر گوهرست دیده غواص از صدف
ما را غرض ز دیر و حرم آن یگانه است ۳

چون کاروان ریگ روان عمر خاکیان
هر چند ایستاده نماید روانه است ۴

سد سکندرش سپر کاغذین بود
بیچاره ای که تیر فضا را نشانه است ۵

این کوره ای که چرخ ستمکار تافته است
بر سنگ جای رحم درین شیشه خانه است ۶

عشاق را لب از طمع بوسه بسته است
از بس دهان تنگ تو شیرین بهانه است ۷

روشنگر وجود بود گرمی طلب
چون خار و خس رسید به آتش زبانه است ۸

صائب ز هر سخن که به آن تر زبان شوند
جز گفتگوی عشق سراسر فسانه است ۹