غزل ۱۹۹۹ - غم را اگر برون ندهد سینه آینه است

غم را اگر برون ندهد سینه آینه است
گر زنگ را فرو خورد آیینه آینه است ۱

مشاطه جهان، نظر پاک بین توست
عالم منورست اگر سینه آینه است ۲

روشندلان ز پرتو مهرند بی نیاز
شمع و چراغ خانه آیینه آینه است ۳

صافی دلان میکده را پاک دیده ایم
در دل نگیرد آن که ز کس کینه آینه است ۴

از اهل دل حضور لباس نمد بپرس
قیمت شناس خرقه پشمینه آینه است ۵

اخفای راز عشق تو در سینه چون کنم؟
سیماب، گوهر من و گنجینه آینه است ۶

در روزگار خط تو چون آب و سبزه شد
با زنگ اگر چه دشمن دیرینه آینه است ۷

از بس که صیقلی شده است از فروغ حسن
دیوار جلوگاه ترا پینه آینه است ۸

با تیر غمزه تو کز آهن گذر کند
آن پر دلی که کرد سپر سینه آینه است ۹

این آن غزل که گفت فصیحی پاکدل
گر زشت را نکو کند آیینه آینه است ۱۰