غزل ۲۰۱۰ - آهی که غم ز دل نبرد ناکشیدنی است

آهی که غم ز دل نبرد ناکشیدنی است
مرغی که نام بر نبود پر بریدنی است ۱

چون باده صبوح به رگهای میکشان
هر کوچه ای که هست به عالم، دویدنی است ۲

دندان نمودن است در رزق را کلید
پستان خشک دایه قسمت گزیدنی است ۳

زان لعل آبدار که می می چکد ازو
سنگ و سفال میکده ما مکیدنی است ۴

موج شراب، رخنه دل را رفوگرست
این رشته امید به سوزن کشیدنی است ۵

دل در بقا مبند کز این باغ پر فریب
بی بال و پر چو قطره شبنم پریدنی است ۶

نتوان چو موج سرسری از بحر می گذشت
چون درد می، به غور ته خم رسیدنی است ۷

نقل و شراب، هر دو به هم جوش می زند
لعل تو هم مکیدنی و هم گزیدنی است ۸

چپ می رود به راست روان طریق عشق
در گوش چرخ، حلقه آهی کشیدنی است ۹

هر چند درس عشق ز تعلیم فارغ است
هر صبح یک دو نغمه ز صائب شنیدنی است ۱۰