غزل ۲۰۱۱ - از لعل آبدار تو طرفی نظر نبست

از لعل آبدار تو طرفی نظر نبست
از شور بحر در صدف ما گهر نبست ۱

چشمی که شد به روی سخن باز چون قلم
یک قطره آب خویش به جوی دگر نبست ۲

زان دم که لعل او به شکر خنده باز شد
در نیشکر ز رعشه غیرت شکر نبست ۳

در آتشم ز آینه کز شوق دیدنت
تا باز کرد دیده خود را دگر نبست ۴

از برگ عیش ماند تهی جیب و دامنش
چون لاله هر که داغ ترا بر جگر نبست ۵

روی زمین گذر که سیل حوادث است
هر کس میان گشود در اینجا، کمر نبست ۶

هر برگ سبز او کف افسوس دیگرست
نخلی که در شکوفه پیری ثمر نبست ۷

صائب نشد عزیز به چشم جهانیان
تا آبروی خود به گره چون گهر نبست ۸