غزل ۲۰۳۵ - مجروح عشق را سر و برگ علاج نیست

مجروح عشق را سر و برگ علاج نیست
این خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست ۱

برق از زمین سوخته نومید می رود
تاراج دیده را غم باج و خراج نیست ۲

در وادیی که قطع امیدست چاره ساز
دردی که بی دوا نشد آن را علاج نیست ۳

مجنون چه خون که در دل لیلی نمی کند
از خود رمیده را به وصال احتیاج نیست ۴

راضی نمی شوند به گنج از دل خراب
در ملک عشق برده معمور باج نیست ۵

بر تخت دار، شوکت منصور را ببین
کیفیت بلند کم از هیچ تاج نیست ۶

این آن غزل که اهلی شیراز گفته است
آن را که عقل نیست به هیچ احتیاج نیست ۷