غزل ۲۰۴۰ - دلهای غم ندیده پذیرای پند نیست

دلهای غم ندیده پذیرای پند نیست
آنجا که درد نیست، سخن سودمند نیست ۱

بسیار چاره هست که از درد بدترست
صد چشم بد، برابر دود سپند نیست ۲

ما را به بخت شور خود ای دوست واگذار
بادام تلخ در خور آغوش قند نیست ۳

نتوان گرفت دامن معنی به دست ناز
جز پیچ و تاب، صید سخن را کمند نیست ۴

نگرفت پیش اشک مرا منع آستین
سیلاب را ملاحظه از کوچه بند نیست ۵

لب بسته همچو غنچه تصویر زاده ایم
ما را خبر ز چاشنی نوشخند نیست ۶

صد دل چو تار سبحه به یک رشته می کشد
کوتاهیی در آن مژه های بلند نیست ۷

امروز عیسیی که به درد سخن رسد
صائب درین زمانه نادردمند نیست ۸