غزل ۲۰۴۲ - امید دلگشاییم از ماه عید نیست

امید دلگشاییم از ماه عید نیست
این قفل بست گوش به زنگ کلید نیست ۱

قطع نظر ز بنده و آزاد کرده ام
امید میوه و گلم از سرو و بید نیست ۲

از صد یکی به پایه منصور می رسد
چون لاله هر که بگذرد از سر شهید نیست ۳

زان دم که ریشه کرد به دل ذوق کاوکاو
ناخن به چشم داغ کم از ماه عید نیست ۴

چشم من و جدا ز تو، آنگاه روشنی؟
روزم سیاه باد که چشمم سفید نیست ۵

زینسان که ناامید ز نشو و نما منم
برگ خزان رسیدن چنین ناامید نیست ۶

صائب به شکر این که فراموش نیستند
گر یاد ما کنند عزیزان بعید نیست ۷