غزل ۲۰۵۷ - از پیچ و تاب جسم، روان را ملال نیست

از پیچ و تاب جسم، روان را ملال نیست
در ساز، نغمه را خبر از گوشمال نیست ۱

آزادگان ز خست افلاک فارغند
سرو بهشت را غمی از خشکسال نیست ۲

روشندلان ز مرگ محابا نمی کنند
خورشید را ملاحظه ای از زوال نیست ۳

اظهار فقر کار فرومایگان بود
آنجا که فقر هست زبان سؤال نیست ۴

از پاشکستگان چراغ است تیرگی
در هر سری که عقل بود بی ملال نیست ۵

در کیش ما که لاف تمامی بود ز نقص
اظهار نقص هر که کند بی کمال نیست ۶

اهل کمال را لب اظهار خامش است
منت پذیر ماه تمام از هلال نیست ۷

صائب هزار پله ز خاکم فتاده تر
در وادیی که نقش قدم پایمال نیست ۸