غزل ۲۱۰۴ - از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفت

از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفت
این باغ را ببین که چه در یکدگر شکفت ۱

شب زنده دار باش کز این باغ دلفریب
آن فیض بیش برد که پیش از سحر شکفت ۲

گلگل شکفت آبله من ز نیشتر
نتوان به روی دشمن ازین بیشتر شکفت ۳

با غنچگی بساز که نرگس درین چمن
افتاد در خمار اگر یک نظر شکفت ۴

جای فراغ بال ندارد فضای چرخ
در سینه صدف نتواند گهر شکفت ۵

هر پاره ای شد از جگرم لعل آبدار
پیکان آبدار تو تا در جگر شکفت ۶

از چشم شور، صبح به خون شفق نشست
بیچاره شد کسی که درین بوم و بر شکفت ۷

مردم به روی هم نتوانند رنگ دید
خوش وقت لاله ای که به کوه و کمر شکفت ۸

چندان که کرد شرم و حیا بیش خودکشی
در پرده غنچه لب او بیشتر شکفت ۹

هر چند گل ز خنده سر خود به باد داد
سال دگر ز ساده دلی بیشتر شکفت ۱۰

برداشت سقف چرخ ز جا، شور بلبلان
صائب درین بهار چه گل تا دگر شکفت ۱۱