غزل ۲۱۰۸ - زلف تو کشاکش به رگ جان من انداخت

زلف تو کشاکش به رگ جان من انداخت
رخسار تو اخگر به گریبان من انداخت ۱

حسن تو که چون کشتی طوفان زده می گشت
لنگر به دل و دیده حیران من انداخت ۲

سیماب کند سلسله گردن شیران
برقی که محبت به نیستان من انداخت ۳

یک حلقه کند سلسله عمر ابد را
تابی که میانش به رنگ جان من انداخت ۴

تا همت من دست به بازیچه برآورد
نه گوی فلک در خم چوگان من انداخت ۵

فانوس فلک دست ندارد به خیالش
آن شمع که پرتو به شبستان من انداخت ۶

صائب خم آن زلف گرهگیر به بازی
صد سلسله بر گردن ایمان من انداخت ۷