غزل ۲۱۰۷ - ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت

ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت
پیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت ۱

با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودم
بوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت ۲

در دیده صاحب نظران موی زیادم
زان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت ۳

تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزن
مژگان تو چاکی که مرا در جگر انداخت ۴

فریاد که شیرین سخنی طوطی ما را
مشغول سخن کرد و ز فکر شکر انداخت ۵

آن را که به دولت نتوانیش رساندن
مانند هما سایه نباید به سر انداخت ۶

صائب شدم آسوده ازین کارگشایان
تا کار مرا عشق به آه سحر انداخت ۷