غزل ۲۱۳۱ - خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است

خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است
چون سایه قدم پیش نهد وقت زوال است ۱

از خنجر سیراب نترسد جگر ما
هر چند که می صاف بود مفت سفال است ۲

هر دانه که از آبله دست نشد سبز
زنهار مکن میل که آن تخم وبال است ۳

در سلسله آبله دست توان یافت
امروز درین دایره آبی که حلال است ۴

موقوف به آسایش چرخ است قرارم
هر کار که موقوف محال است، محال است ۵

از بس که گرفتار گرفتاری خویشم
هر حلقه دامم به نظر چشم غزال است ۶

بر بستر گل وقت خزان تکیه نماید
آن را که ز طاوس، نظر بر پر و بال است ۷

صائب سخن غنچه نشکفته همین است
جمعیت دل در گره سخت ملال است ۸