غزل ۲۱۳۰ - دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است

دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است
طفلان چه شناسند که دیوانه بزرگ است ۱

چون اشک، فکندن ز نظر هر دو جهان را
سهل است، اگر همت مردانه بزرگ است ۲

از بی ادبان کعبه گل می گذراند
با دل به ادب باش که این خانه بزرگ است ۳

با وسعت مشرب چه بود کوه غم عشق؟
در حوصله تنگ تو این دانه بزرگ است ۴

دارد صدف از سینه هر قطره دلتنگ
هر چند که آن گوهر یکدانه بزرگ است ۵

در ذره به حشمت نگرد دیده عارف
هر خرد درین گوشه میخانه بزرگ است ۶

در پله میزان نظر، سنگ کمش نیست
چون کعبه به چشمی که صنمخانه بزرگ است ۷

خون در خور پیمانه دهد ساقی دوران
مغرور نگردی که ترا خانه بزرگ است ۸

در پایه خود هیچ کسی خرد نباشد
تا جغد بود ساکن ویرانه بزرگ است ۹

بر توست فلک ها ز پریشان سفری تنگ
خود را چو کنی جمع تو، این خانه بزرگ است ۱۰

در کعبه و بتخانه ز گفتار دلاویز
هر جا که رود صائب فرزانه بزرگ است ۱۱