غزل ۲۲۰۹ - سر زهاد خشک بی شورست

سر زهاد خشک بی شورست
لب دلمردگان لب گورست ۱

سر بی شور، جام بی باده
دل بی عشق زنده در گورست ۲

دل پر داغ، لاله زار بهشت
سر پر شور، قصر پر حورست ۳

در شکستن بود حلاوت دل
شهد در کسر شان زنبورست ۴

چون هما رزقش استخوان سازند
به سعادت کسی که مغرورست ۵

زخم در تیغ می شود ناسور
بس که آفاق پر شر و شورست ۶

چه کنم تن به عاجزی ندهم؟
که زمین سخت و آسمان دورست ۷

ره مده حرص و آز را در دل
که پر و بال دشمن مورست ۸

تلخ شیرین لبان گوارنده است
باده صائب ز آب انگورست ۹