غزل ۲۲۲۰ - آب خضر و می شبانه یکی است

آب خضر و می شبانه یکی است
مستی و عمر جاودانه یکی است ۱

بر دل ماست چشم، خوبان را
صد کماندار را نشانه یکی است ۲

پیش آن چشمهای خواب آلود
ناله عاشق و فسانه یکی است ۳

در مقامی که غور باید کرد
قطره و بحر بیکرانه یکی است ۴

کثرت خلق، عین توحیدست
خوشه چندین هزار و دانه یکی است ۵

پله دین و کفر چون میزان
دو نماید، ولی زبانه یکی است ۶

رهروانی که راست چون تیرند
همه را مقصد و نشانه یکی است ۷

دو جهان سنگ راه سالک نیست
نسبت تیر با دو خانه یکی است ۸

گر هزارست بلبل این باغ
همه را نغمه و ترانه یکی است ۹

نشود نور مهر پست و بلند
پیش ما صدر و آستانه یکی است ۱۰

عاشقی را که غیرتی دارد
چین ابرو و تازیانه یکی است ۱۱

خنده در چشم آب گرداند
ماتم و سور این زمانه یکی است ۱۲

پیش مرغ شکسته پر صائب
قفس و باغ و آشیانه یکی است ۱۳