غزل ۲۲۲۹ - همین بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است

همین بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است
دیگر چه گل ندانم در گلستان شکفته است ۱

یارب که می خرامد بیرون ز خانه کامروز
هر جا گل زمینی است تا آسمان شکفته است ۲

جان می دهد به عاشق روی عرق فشانش
از آب خضر گویا این گلستان شکفته است ۳

از تنگنای غم دل بیرون نیاید آسان
خون خورده غنچه عمری تا یک دهان شکفته است ۴

خمیازه نشاط است روی گشاده گل
ورنه که از ته دل در این جهان شکفته است؟ ۵

از خنده برق را نیست مانع هجوم یاران
در عین گریه ما را دل همچنان شکفته است ۶

از خصم خنده رویی برق جگر گدازست
ایمن مشو به رویت گر آسمان شکفته است ۷

چون دل گرفته باشد ماتم سراست عالم
ورزان که دل شکفته است صائب جهان شکفته است ۸