غزل ۲۲۳۲ - تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست

تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست
کی قدر آب داند هر کس که تشنه لب نیست ۱

بی لب گشودن از ابر گوهر صدف نیابد
اظهار تنگدستی هر چند از ادب نیست ۲

نادان بود مسلم از گوشمال دوران
آسوده از شکست است فردی که منتخب نیست ۳

هر چند آن پریرو وحشی تر از غزال است
این صید را کمندی چون آه نیمشب نیست ۴

همت صلای عام است نسبت به هر که باشد
در خانه کریمان مهمان بی طلب نیست ۵

با ما شبی به روز آر، روزی به ما به شب کن
یک روز نیست صد روز، یک شب هزار نیست ۶

از استخوان بی مغز پوچ است لاف، صائب
حرف از نسب مگویید در هر کجا حسب نیست ۷