غزل ۲۲۳۳ - مرا از تیره بختی شکوه بیجاست

مرا از تیره بختی شکوه بیجاست
که عنبر نیل چشم زخم دریاست ۱

ز دلتنگی، سواد دیده مور
مرا پیش نظر دامان صحراست ۲

خمار نامرادی هوش بخش است
شراب کامرانی غفلت افزاست ۳

نباشد قانعان را درد نایافت
دل خرسند را جنت مهیاست ۴

چو مرجان رزق ما خون است، هر چند
عنان بحر در سرپنجه ماست ۵

جهان در دیده اش آیینه زاری است
به نور عشق هر چشمی که بیناست ۶

بر آن صاحب سخن رحم است صائب
که دخلش منحصر در دخل بیجاست! ۷