غزل ۲۲۴۶ - تا نافه زلف مجلس آراست

تا نافه زلف مجلس آراست
آهوی حواس، دشت پیماست ۱

چشم تو شرابخانه دل
ابروی تو قبله تماشاست ۲

قفل دل زنگ بسته ما
موقوف کلید بال عنقاست ۳

اندیشه رزق، تنگ چشمی است
تا خرمن نه سپهر برجاست ۴

از زیر سایه خیمه چرخ
مجنون مرا هوای صحراست ۵

این دایره های آتشین سیر
سرگشته نقطه سویداست ۶

نقشی به مراد اگر نشیند
بازی نخوری که آن نه از ماست: ۷

کز پرتو دست جامه پیرا
سوزن در کار خویش بیناست ۸

گر روی جهان ز ما بگردد
غم نیست چو روی عشق با ماست ۹

سودای چنین که یاد دارد؟
جان باخته ایم و صرفه با ماست ۱۰

هر فیض که می رسد به صائب
از روح پر از فتوح ملاست ۱۱