غزل ۲۲۴۷ - شد آب و هنوز در حجاب است

شد آب و هنوز در حجاب است
این آبله در دل حباب است ۱

در دیده پاک، پرتو حسن
در خانه کعبه ماهتاب است ۲

عشق تو فسانه سوز هستی
سودای تو پرده سوز خواب است ۳

صبحیم ولی ز سرد مهری
در سینه ما نفس به خواب است ۴

حرفی سر کن که میهمان را
خاموشی میزبان جواب است ۵

جایی که نه آسیا بگردد
اندیشه رزق، بی حساب است ۶

بیهوده دل مشوش ما
در فکر گناه یا ثواب است: ۷

در مملکت وسیع رحمت
هر جنس که می برند، باب است ۸

از کشمکش چهار عنصر
دایم دل خسته در عذاب است ۹

چون عالم خاک آرمیده است
در عالم آب، انقلاب است ۱۰

تا روی به طوف کعبه کرده است
فکر صائب همه صواب است ۱۱