غزل ۲۲۶۴ - بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاج

بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاج
لازم این نشأه افتاده است درد احتیاج ۱

در گذر از عالم امکان که این وحشت سرا
بستر بیمار را ماند ز درد احتیاج ۲

خرقه اش را بخیه از دندان سگ باشد مدام
هر تهیدستی که گردد کوچه گرد احتیاج ۳

از فشار قبر بر گوش حدیثی خورده است
هر که را در هم نیفشرده است درد احتیاج ۴

باغ بر هم خورده را ماند در ایام خزان
ساحت روی زمین از رنگ زرد احتیاج ۵

در شجاعت آدمی هر چند چون رستم بود
می شود چون زال عاجز در نبرد احتیاج ۶

می کند گل از نسیم صبح این معنی، که نیست
سینه روشندلان بی آه سرد احتیاج ۷

بی نیازی سرکشی می آورد، زان لطف حق
بندگان را مبتلا سازد به درد احتیاج ۸

اغنیا را فرق کردن از فقیران مشکل است
بس که صائب عام گردیده است درد احتیاج ۹