غزل ۲۲۶۷ - داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاج

داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاج
نبود آتش خورشید به دامان محتاج ۱

نه ز نقص است اگر خال ندارد دهنش
نیست آن کان ملاحت به نمکدان محتاج ۲

چشم بد دور ز رخسار عرقناک تو باد!
که مرا کرد به صد دیده حیران محتاج ۳

حسن را شرم ز آفات نگه می دارد
نبود چهره مریم به نگهبان محتاج ۴

نشود جمع به هم نعمت و دندان هرگز
که صدف در دل دریاست به دندان محتاج ۵

سر خود گیر ز درگاه بهشت ای رضوان
که در اهل کرم نیست به دربان محتاج ۶

عجز آنجا که کند قدرت خود را ظاهر
به مددکاری مورست سلیمان محتاج ۷

در دل ابر چه خون تلخی دریا که نکرد
نشود هیچ کریمی به لئیمان محتاج! ۸

می توان یافت که فهمیده نمی گوید حرف
هر که باشد به سخن فهمی یاران محتاج ۹

دل دیوانه ما بی دف و نی در رقص است
شور ما نیست به این سلسله چندان محتاج ۱۰

دیده سیر مدارید توقع ز جهان
که سپهرست ز خورشید به یک نان محتاج ۱۱

صائب البته سخنگو طرفی می خواهد
لب خاموش نباشد به سخندان محتاج ۱۲