غزل ۲۲۷۵ - لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ

لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ
گلی ز شاخ شکستی قدم زخار مپیچ ۱

حریف خنده دریاکشان نخواهی شد
چو موجهای شلاین به هر کنار مپیچ ۲

چه گوهری ز کفش رفته است می داند
به چوب تاک مگویید همچو مار مپیچ ۳

مگوی راز نهان را به دل که رسوایی است
میانه گل کاغذ زر شرار مپیچ ۴

اگر جراحت خود مشکسود می خواهی
سر از اطاعت آن زلف مشکبار مپیچ ۵

سیاه کاسه چه داند که زرفشانی چیست
ز شوق داغ به دامان لاله زار مپیچ ۶

حدیث زلف به پایان نمی رسد صائب
سخن دراز مکن، بر حدیث مار مپیچ ۷