غزل ۲۳۰۴ - دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ
قند باشد در دهان مردم بیمار تلخ ۱

می کشد از لطف عاشق تلخی زهر عتاب
باده شیرین بود در مشرب خمار تلخ ۲

تلختر باشد رهین منت سوزن شدن
بر تهی پایان بود هر چند زخم خار تلخ ۳

کام هر کس را که از اقبال شیرین کرد چرخ
چشم تا بر هم زنی می سازد از ادبار تلخ ۴

شش جهت شان عسل شد گر چه از زنبور من
شد ز حرف تلخ گوشم چون دهان مار تلخ ۵

نیست بر کوتاه بینان وضع دنیا ناگوار
باشد این خواب پریشان بر اولوالابصار تلخ ۶

می خورد ابروی او در وسمه خون خویش را
زنگ باشد بر دل شمشیر جوهردار تیغ ۷

نیشکر بعد از شکستن می شود شاخ نبات
از شکست خلق روی خود مکن زنهار تلخ ۸

می کند بر دیده قانع به شکرخواب امن
سایه بال هما را سایه دیوار تلخ ۹

تا زبان خامه صائب سخن پرداز شد
طوطیان را حرف شیرین گشت در منقار تلخ ۱۰